De Bosman Windwatermolen

De Bosman Windwatermolen is niet voor niets de meest voorkomende molen in het Nederlandse landschap. Sinds 1929 levert Bosman Watermanagement de windwatermolens en inmiddels produceren zij de vierde generatie. In 2006 is het nieuwste model op de markt gebracht waarin veel verbeteringen zijn doorgevoerd. Dit type wordt als ‘type B4’ verkocht.

Het molentje werkt helemaal automatisch en houdt zo het waterpeil in onze polders op peil. Aan de werking van dit mooie stukje techniek komt niemand te pas. De eerste molens waren half automatisch: de molen draaide zich op de wind door middel van het staartblad. Wanneer men het staartblad met de hand horizontaal draaide ving de molen geen wind meer. Later is de werking volautomatisch geworden.

De toepassing van windmolens voor de aandrijving van pompen is een duurzame en milieuvriendelijke oplossing voor watertransport. Dit geldt in het bijzonder voor gebieden waar geen elektriciteit beschikbaar is. De windwatermolen wordt in Nederland vooral gebruikt voor het bemalen van agrarische gebieden. Tegenwoordig worden ze ook in natuurgebieden ingezet voor het realiseren van zogeheten plas-dras situaties. De molen werkt al met windsnelheden vanaf 3 meter per seconde. Onder normale omstandigheden (met name vlak open terrein), kan deze molen het waterpeil in een gebied van 20-25 hectare regulieren.

Sinds 1 augustus 2017 staat een Bosman-molen opgesteld in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem

De molentjes dragen in sterke mate bij aan de landschapsbeleving van de polder. Een inventarisatie uit 2013 van kleine molens in de provincie Noord-Holland laat zien dat ongeveer twee derde van alle molens een Bosman-molentje betreft. Enkele exemplaren hebben de status van Rijksmonument gekregen. In 1980 inspireerden de molens Robert Anker tot het schrijven van het gedicht Bosman, Piershil, dat als volgt begint:

Achter glas tot zien beperkt:
wolken jagen over het gras,
golven graven in het water,
maar Bosmans molen, uit Piershil,
staat vrijwel stil.